لاست

سریال لاست را تا نیمه های سیزن یک دیده بودم . این روزها به لطف عزیزی دارم ادامه اش را می بینم. چیزی که مرا به خودش جذب کرده پرطرفدار بودن یا هیجان انگیز بودن سریال هست اما چیز مهم تری برای من وجود دارد و آن حس های خوبی است که سریال به من می دهد .
مثلا این که با یک دید دانای کل داری به همه چیز نگاه می کنی را خیلی دوست دارم . نه از این بابت که احاطه دارم ، از این بابت که می بینم آدم هائی که شاید در صورت اختیار هرگز کنار هم بودن را انتخاب نمی کنند ، به اجبار کنار هم دارند زندگی می کنند ... یک روز ناگهان می فهمند فلانی جانی بوده ، آدم کش بوده ، دزد بوده ... هزار و یک چیز دیگر بوده اما باز دوستش دارند و این از سر اجبار نیست از سر کنار آمدن با آن جبری است که باهاش کنار آمده اند : پذیرفته اند که از آدم ها فقط قسمت بدهاشان را نبینند و خودشان را از لذت یک دید عمیق تر محروم نکرده اند و این از سر اختیار نیست باز ولی به اندازه ی یک عمل از سر اختیار لذت دارد ...

              

آن ها نمی دانند که مثلا چی شد که سعید شد شکنجه گر ، ساویر شد کلاه بردار آدم کش و کیت دزد و آدم کش ... نمی دانند و با این حال همدیگر را پذیرفته اند ... من ولی این جا نشسته ام و می بینم شان و می دانم چی شد که این طوری شد ... من دارم آگاهانه تک تک کاراکترها را دوست می دارم ، درک می کنم ...

شاید اگر توی دنیای رئال دانای کل بودم می توانستم آدم های بیشتری را دوست داشته باشم ، یا حتی تنفر کم تری حس کنم ... با این حال من درست شبیه آدم های توی لاستم که نمی دانم خیلی چیزها را اما چرا تلاش کنم که با نگاه کردن تنها به بدی یا خوبی یک آدم خودم را تا سطح یک آدم مثبت/منفی بین کاهش بدهم ؟
من می توانم ادای دانای کل را دربیاورم ... درست است که فقط اداست اما دوست دارم عادت کنم عمیق تر نگاه کنم ... تو ! که این سطور را می خوانی :‌ امتحان کن یا اگر مجاب نشده ئی لاست ببین!

پی نوشت :

از جان لاک و کیت خیلی چیزها آموخته ام ... آموختنی هائی که سال ها وقت می برد اگر خودم می خواستم یاد بگیرم ...

به گمونم لازم باشه بگم جک رو خیلی زیاد دوست دارم...

که می آئی ...

وبلاگ عباس معروفی را باز کرده ام ... آهنگش را گوش می کنم : توش می چرخم و گه گاه چشم هام تر می شوند با این حال حال خوبی دارم و چه قدر خوب است شعری بیابی باب دل :

دیدی؟
دیدی با ملافه‌هام
دنبالت دور خانه راه افتادم
تا هر جا نشستی
من بخوابم؟
دیدی با صدات بيتاب‌‌تر شدم؟
حالا دیگر نبودنت
یعنی کسی
بودن خود را
در زمین عزادار است.

هر آينه
چشمی پنهان دارد
هر آينه
به خود نگاه ‌کنی
در آينه
برات بوس می‌فرستم
تا لبخندت را
به حافظه‌ی چشم‌هام بسپارم.

آقای من!
عاشقی با من چنین کرده،
یا این بلا را
من
سر عشق آورده‌ام؟
درون هر آينه
اين منم
که در انتظار اندامت
آه می‌کشم
برای يک نگاه.
و تو
دستی به موهات می‌کشی
با همان لبخند.

حالا ديگر
عاشقی می‌کنم
و زندگی
دارد تو را تماشا می‌کند
در آغوش من.
هرگز اينهمه نور
از قلبم عبور نکرده بود
هرگز اينهمه روشنی
در قلم من ندويده بود!
يادم باشد
در آينه
رفتنت را نگاه کنم
که می‌آيی.

پی نوشت :

سخت است ولی تاب می آوریم ...

عکس نوشته

عکس نوشته را درست کردم تا گاه به گاه که مي گردم و عکس هاي دوست داشتني ام را سوا مي کنم ،‌ مي چسبانم به شعري ،‌جمله ئي جائي مثل يک دفترچه بماند تا خودم يا ديگري گاهي ورقش بزند ... دوست داشته باشد ...

                          

براي ديدنش به اين جا برويد .