یادداشت های یک مرجان

یکشنبه بیست و نهم خرداد 1390

به صورت زنانی فکر می کنم که تجاوز جای درد عمیقی را بر چشمانشان نهاده ، زن ها همه شبیه همند ، چند تا صورت تکرار شونده بیشتر نیست ... یکی از آن صورت ها منم ... دیگری منم و باز هم منم ... ما همه زنانی هستیم که روح مان خراش برداشته ... اشکم می غلتد ... مساوی شده ایم با گناه ... توی خیابان ها توی سرمان می زنند که موهایمان ، که رژ لب مان ، که مانتو و روسری هامان ... توی کتاب ها سانسور می کنند ما را ، بدن هامان را ، سرخوشی مستانه مان را ، هم آغوشی مان را ، کلمات زن بودن را توی هوا می گیرند و توی مشت له می کنند ، خنده هامان را می کشند ، رنگ های شاد را از ما سانسور می کنند ، رخت عزا بر سرمان می کنند ، می کنندمان غریزه ی مادری ، ثواب شوهرداری ، جهاد زنانگی ، شرم ... شرم ... شرم ... بایدشان شرم بودن ماست ، شرم زن بودن ، شرم عامل بودن ... عاملیت گناه ، عاملیت نا امنی ... عاملیت خیابان های شهر که پر هراس اند ...

به صورت زنانی فکر می کنم که هر روزه تجاوز جسم و روح شان را مچاله می کند ، به زنانی که پشت میله هایند ، میله های زندان های آقایانی بالا دستی که انگار از روزهای کثیف تعبیض ِ هزاران سال پیش نبش قبر شده اند ، به میله های زندان های باورهایی که زنان را میان تنگنای یک صبوری بی سرانجام ِ مادرانه و خواهرانه و همسرانه ، می کشد ... به میله های زندان های مامورانی که این روزها می دوند پی زن ها تا رنگ سیاه بپاشند بر سر و روی جوانی شان ، به میله های زندان های تعفن باری که زندانی هاشان دارند ترتیب زن ها را می دهند با سر افراشته ، به زنی که آ ن جاست ، با قامتی که می خواهد خم نشود از تجاوز روزانه ی جسم و روحش ... زن این روزهای ایران ...

یک زنی آن جاست
آن جا یک زنی
یکی مانده به انتهای غروب
سیاه پوش پایانی ترین مزار
واپسین همین ردیف های مثل هم
خاکش خیس
خوابش تازه
ترانه هاش خاموش
هیچ کاری نمی کند
تنها دارد بر هوای تنهایی از پیش نوشته ی آدمی
مویه می کند
زنی
آنجا یک زنی آن جاست
طاقت شنیدن مویه هایش در من نیست
نوحه ی نی است غم قمری جوان
و شب که تازه ما
پاس اولش بودیم
بین راه با هم برمی گردیم
حالا
حرفی صحبتی حکایتی ... بگو
کی گم شد کجا چطور چرا ؟
خاموش است زن
خسته است زن
زن ... یک لحظه زن برمی گردد
پایانی تریندامنه را با دست نشانم می دهد
هزاران مزار
هزاران زن
هزاران مگو
و باز باران است که می بارد
خاکش خیس است
خوابش تازه
ترانه هاش خاموش

سید علی صالحی

لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 18:47 توسط مرجان |