اول :
هی غر زدیم ... هی غر زدیم ... نشستیم توی کلاس آمار تا استاد بیاید و بعد وقتی ولو روی هم لم داده بودیم و غرغر می کردیم تصمیم گرفتیم بی خیال شویم و برویم خانه . نه من حال بلند داشتم و نه او ! ده دقیقه ی کامل طول کشید تا من از جا برخیزم و بگویم : بقیه اش با تو ... یالا گولم بزن و از این کلاس منو ببر ...
چند دقیقه ی بعد لابلای فحش هائی که از بقیه خوردیم و نصیحت هاشان به حال بدوبدو !!! و در حالی که جیغ می کشیدیم : فرارررررر ... مورد مشاهده ی جناب تپل درس خوان کلاس قرار گرفتیم که داشت از حیرت پس می افتاد! سوار سرویس شدیم . رفتیم آن صندلی جلوئی ها که درست پشت سر راننده است و با یک دیوار مانند مشکی بین ما و راننده فاصله می اندازد ، زانوهامان را تکیه دادیم به دیواره و بی آن که به هم نگاه کنیم از دغدغه هامان حرف زدیم و عکس خرگوشی ! از هم گرفتیم ...

دوم :
عصبانی برای بار صدهزارم برنامه ام اجرا کردم و باز پیغام مربوطه ئی که خودم تنظیم کرده ام را دیدم : زرشک ... برای بار نمی دانم چندمین بار یک تغییر دیگر و بعد کار حل شده بود ... پریدم وسط اتاق و با آهنگ : شمع و چراغا رو روشن کنین ، امشب عروسی داریم ... یک دل سیر بشکن زدم و فقط وقتی دست از بکشن برداشتم که دیدم پدرم با چشم هائی گشاد دم در نگاهم می کند که چه طور تا نیم ساعت پیش با چشم های قرمز و نالان دنبال یک مسکن می گشتم سردردم را آرام کنم و حالا آن طور بکشن زنان آهنگ های عروسی عهد دقیانوس جُسته بودم و می رقصیدم ...

این ترم هم دارد تمام می شود. انگار نه انگار که تا همین دیروز ساختمان های کلاس را گم می کردیم و همیشه ی خدا بین آن دوتا میدان شبیه هم گم می شدیم. انگار نه انگار که چقدر طول می کشید تا بفهمیم مثلاً امور فرهنگی کجاست؟ ... حالا می دانیم کلاس های ساختمان نیرو خنک تر و دل بازترند، صندلی هاشان بهتر است. می دانیم چطوری بدون اکانت شخصی مان وارد سیستم های سایت بشویم، می دانیم کلاس های توی راهروی پائین چقدر تنگ و تاریک اند! فهمیده ایم بهترین جا برای ریاضی خواندن کلاس 127 است! آن آقای متصدی توی کتابخانه هیچ وقت آدم را جریمه نمی کند و برونکا همیشه آماده ست تا یکی مان را غافلگیر کند !

خوب می دانیم خوردن کباب مساوی است با یک روز بیمارستان، استامبولی ها مزه ی دنبه ی خالص می دهند، آب سردکن فضای سبز داغ داغ است، نزدیک دیوار دستشوئی ها یک عنکبوت کریه لانه کرده، کنار پرده ی سبز رنگ نمازخانه خنک تر است، روی موکت های سمت در نمازخانه مورچه ها غوغا می کنند، جاده های دانشگاه شبیه اتوبان های گرم اند که وقتی هوا گرم تر باشد شبیه برهوت جنوب مکزیک ...

 می دانیم که نباید آن خیابانی که رو به بالاست را برویم که آخرش به خوابگاه پسران منتهی می شود. از آقایان مسئول توی سلف وقتی سلف شلوغ است نباید درخواستی کرد! بهترین جا برای ساعت های بیکاری آن تپه ی با چمن های نصفه نیمه است که همیشه ی خدا پر از ته سیگار و همهمه ی آهنگ هائی است که درهم پیچیده می شود.

و بستنی خوردن از آن بستنی فروشی دروازه تهران بعد از یک روز خسته کننده چه کیفی می دهد ...

چه کیفی می دهد حرف زدن هامان توی لحظه های آخر و قول و قرار برای روزهای بعدی که در من ذره انتظار فرداها را روشن می کند. 

روزها به سرعت شب می شوند و شب ها سریع تر صبح ... صدای زنگ هر صبح از جا می پراندم. به هر زحمتی هم که باشد بیدار می شوم. توی پنج دقیقه ها کلی خواب می بینم. خواب می بینم یک جامدادی سبز خریده ام، خواب می بینم کسی کودکم را می دهد توی بغلم، خواب می بینم دارم یک عالمه کوچه را از هراس مردی می دوم، خواب می بینم جلوی یک پنجره ی مشبک ایستاده ام ! خواب می بینم سپیده روی یک بالکن رو به یک عالمه ساختمان قد کشیده با من درباره ی مرگ حرف می زند ...

بدو بدو به جای آن پنج دقیقه های تاخیری لباس می پوشم ... به عشق صبحانه خوردن با لیلا لقمه های نان و پنیر می گیرم و وقتی پا توی کوچه می گذارم حس می کنم صدای نفس های خواب آلوده ی شهر را می شنوم !
لیلا مثل غالب اوقات توی ایستگاه اتوبوس چشم به راه من است. وقتی می بیندم چشم هایش برق می زند. ذوق زده دستم را می فشارد. می رویم توی اتوبوس تنگ هم می نشینیم. بی مقدمه، در هم و برهم حرف می زنیم ... گاهی لیلا قاه قاه می خندد ... صدای خنده های بلندش از یادم می برد توی خواب توی بالکن سپیده می گفت : مرگ همین بالکنی است که رو به یک عالمه ساختمان است و تو نمی فهمی توی این ساختمان ها کی ها هستند؟ وقتی می رسیم دروازه تهران این روزها یک جوری می شوم. کیفم را می چسبم. می ترسم کیفم را ببرند همان طور که گوشی ام را ... از جلوی پادگان که رد می شویم از دیدن پسرهای کم سن و سالی که از جدیت خنده دار رئیس شان حسابی مرعوب شده اند خنده ام می گیرد. توی ایستگاه سرویس های دانشگاه با بچه های دیگر در هم می شویم و انگار نه انگار که صبح شک داشتم امروز مانتوی بلند آبی ام را بپوشم یا مشکی ؟ ...
توی سرویس به عادت همیشه صبحانه می خوریم . گاهی فرصتی می شه تا روی پله های دم در بنشینیم و آقای راننده در را باز می گذارد تا ما همین طور که خیار گاز می زنیم به خیابان ها نگاه کنیم و باد بزند توی صورت مان . و همین طور که دست های باد توی سر و صورتم می خورند خودم را از بالا می بینم که چه طور فکرهایم را با خیار می جوم و بغض و خنده ام یکی می شود ...
کلاس ها این روزها گرم و کوچک اند. مگس ها زیادند. زیرزیرکی می خندیم. با ذوق توی جزوه هام نقاشی می کشم. استاد زبان که لب هاش تیک دارد مایه ی خنده مان می شود، هول ارائه داریم، پروژه های مهندسی را هر هفته ناقص می بریم ... سر کلاس اندیشه خودم را کر می کنم و یا سرم را به کتاب یا مجله گرم می کنم مبادا وارد بحث های بی نتیجه با استاد شوم که موذیانه می خندد و انگار می خواهد به پسرها حالی کند می دانم "زن" برای شما چقدر مهم است و چرا ! کلاس های دیفرانسیل و گسسته جان می کنم و از همه بهتر برای من کلاس شیوه است که درس مان کمی به دروس انسانی رفته ...
وقت ناهار که می شود دور یک میز می نشینیم. از ساعتی که گذشت حرف می زنیم، از ساعت بعدی ... صدای خنده مان تمام سلف را برمی دارد و نمی توانیم خوب بشنویم این موزیک های بی کلامی که گذاشته اند چی هست ؟ ... فقط گهگاه صدای خودم را می شنوم که غریبه است. مثلاً دارد خاطره ئی تعریف می کند، دارد درمورد نوشتن برنامه ی اسمبلی اظهار نظر می کند و یا کمی خودمانی تر درونم : بیخ گوشم می گوید : فکر می کنی توی این دنیا داری چه غلطی می کنی دختر ؟!!!
راه برگشت با لیلا درمورد فردا حرف می زنیم ... سرهامان روی شانه های هم ... یواش یواش بیخ گوش هم حرف می زنیم یا با هم چیزی گوش می دهیم و بعد سر کوچه ی ما که می رسیم بدوبدو خداحافظی می کنیم ... می آیم خانه . بطری آب را تا نفس دارم سر می کشم و بعد توی آن همه کاری دست و پا می زنم و تا بجنبم شب دیگری از راه رسیده  ...