" زن زن به دنیا نمی آید بلکه به تدريج زن می شود!  "سیمون دو بوار

اس ام اس می زند : توی وبلاگت بنویس زن یعنی اسیر،زن یعنی زندانی ... زن یعنی آدم آهنی !
قلب ام فشرده می شود . این روزها عادتش شده انگار ! که درد بگیرد از فرط این همه اندوه ... راست گفتی زن یعنی اسیر، زن یعنی زندانی ... زن یعنی تمام آن حصارهائی که محکم تر از همیشه انگار دهن کجی می کنند، زن یعنی تمام آن حقارتی که در نگاه ضعیفان مردنما بیداد می کند ، تمام آن هراسی که مثل هزارگنجشک ترسیده توی قلب کوچکی توی خلوت کوچه ها می کوبد ! زن یعنی همان نیشتر زهرآگین اختیاری که از دستت می ربایند و می دهند به پدرها، برادرها، شوهرها، مردها ... زن یعنی صدای شکستن وقتی زیرچادرت می کنند، حجاب بر سرت می کنند، چادر از سرت می کشند، دامن ات را آلوده می کنند ، تنت را با نگاه شان به نکبت می کشند ، گوش ات را با متلک هاشان کر می کنند، دل ات را با ندانم کاری شان می شکنند ... تو باید دنبال شان بدوی ... باید یاد بگیری چه طور مطابق سلیقه شان برقصی! چادر بر سر کنی، موهایت را چه رنگی کنی ، وزن اضافه کنی ، لاغر کنی ، بروی سرکار ... یا نه ! اصلا تو خانه بمانی من خیال ام راحت تر است !
می بینی ؟ خوب می دانم ... من هم زنم ! زنی که نه یک بار نه ده بار که هزاران بار بابت زن بودن ام درد کشیده ام ... خوب می دانم چرا غالب مان به وقت بلوغ قوز می کنیم ، خوب می دانم چه هراسی هست توی صدای موتورهای توی کوچه ها، توی آن بوق های پشت چراغ قرمز وقتی تو پشت ماشین باشی، توی آن نصف جان شدنت وقتی مردی نزدیکت می شود ، توی همه ی آن سمت های استخدامی که پاکی دامن ات را نشانه گرفته اند، تمام آن خنده های استهزاآمیزی که به گردن افراشته ات مدام می گویند : زرشک ... زرشک ... زن را چه به این حرف ها ؟ زن ها کی به درد پروژه های بزرگ خورده اند ؟ زن را چه به مهندسی ؟ زن را چه به حاضر جوابی ؟ زن را چه به مدیریت ؟ زن را چه به رانندگی ؟ زن را چه به این غلط ها ؟ زن باید نجیب باشد و نجابت چه قدر حقیر است وقتی به چشم گفتن ها خلاصه می شود ...

                        
من هم می دانم ! من هم زن ام ... ولی چه طور باور کنم زن یعنی آدم آهنی ؟ چه طور نادیده بگیرم ظرافت شانه هائی را که به وقتن سهمگینی حوادث چه طور تاب می آورند ؟ چه طور لالائی امیدوارانه ی تمام زنانی که دست بر موهای کودک شان که بر سینه شان خوابیده را نبینم ؟ تمام آن زنانی که فارغ از تمام تحقیرها و فشارها آهسته آهسته گام برداشته اند .
زن یعنی زمین ... یعنی بکار و بکار و بکار ... یعنی برو و برو و برو ... یعنی تمام آن شب هائی که شاهد چشم های خسته ی زنانی است که بعد از کارهای خانه و بچه داری و هزار کار دیگر می خوانند ، یعنی تمام آن فریادهای فرو خورده ئی که می دانند حق شان این نیست ، یعنی دستی که سبزی ها را خرد می کند، گرد و خاک ها را می روبد، قفسه ها را می چیند ، عشق می پراکند ...
زن یعنی تمام آن چه که تو لازم داری تا خودت را در مقابل تمام آن ضربه های کوبنده جمع کنی و باز از نو زندگی ...