امروز تقویم برای من حرف دیگری دارد . نمی دانم آدم باید روز تولدش بخندد و یا سخت گریه ؟ ... می دانم ! مدت هاست که می دانم برای رنج کشیدن زاده شده ام، برای دوست داشتن ... مقاومت چرا ؟ رنج می کشم ، اشک می ریزم و دوست می دارم بی آن که مطالبه ئی باشد. دارم عادت می کنم . از همیشه رام ترم . دیگر مقاومت نمی کنم که به ضرب و زور دل خوشی هائی که می آیند و می روند زندگی بسازم که زندگی ساختنی نیست . زندگی شاید بیش از آنی که بگذارد بسازی اش تو را می سازد ... شاهدش همین سالی که گذشت. شاهدش آن مرجانی که سال پیش می نوشت و الان من او نیستم . چه راست می گفت هراکلیتوس : " تنها یک بار می توان در هر رودخانه شنا کرد." حالا دیگر من همان مرجانی نیستم که سال پیش توی رودخانه ی زندگی پا گذاشته بود ...

سیلی خوردم : نه یکی نه دوتا : زیاد ! زمین خوردم ، ضجه زدم ، عشق ورزیدم، عادت کردم، دل بریدم، گسستم، وصله زدم و یاد گرفتم دانه دانه ی اشکم را دوست بدارم که اشک ها از عمیق ترین حفره های وجودم نشات گرفته اند، که اشک ها می گویند هنوز نخشکیده ام . هنوز صبح ها پیش از آن که بیدار شوم لبخند می زنم . گاهی طنز غمگینی اتفاق می افتد و ناچار می شوم انگشت سبابه ی دو دستم را بگذارم گوشه ی لب هام تا به خنده باز شود ... تا هنوز صدای خنده های خودم را بشنوم که وقتی می شنومشان انگار یک عالم دختربچه دارند سنگ هاشان : سنگ های مرمری شان را می زنند به تعداد خانه ئی که می خواهند سنگ را به آن پرت کنند روی زمین تا لی لی بازی کنند !

برای خودم Birth of land شهرداد روحانی را می گذارم . نمی خواهم فکر کنم چی به دست آورده یا از دست داده ام ! نمی خواهم فکر کنم توی این سالی که گذشت چه کرده یا نکرده ام . نمی خواهم آمار و ارقام برایم نمودار رسم کنند تنها دوست می دارم دراز بکشم روی تختم که این روزها آفتاب نیمه جان پائیزی رخوت آلوده اش می کند . دوست می دارم دراز بکشم و به صداهائی که از درونم با من حرف می زنند گوش بدهم ... دوست می دارم آرام و بی صدا بمانم تا زندگی بسازدم . لازم نیست مسجمه ی آزادی از من بسازد . برای من همین بس که دوام می آورم ، همین بس که به محبت دستم را بفشارند، بس است مرا که یک عالمه آهنگ هائی که دوست می دارم بریزم روی ام پی تری ام و ساعت ها راه بروم و نگران نباشم که چقدر ذات آدم ها تنهاست . که چقدر پائیزها زود می روند ... من که مرجانم ! به قول ساراماگو : " چهره ها عوض می شود اما نام ها ثابت می ماند." نام من : مرجان است و می ماند . نامی که از پس آن دختری با خرده دل خوشی هایش ، خرده داشته هایش سرک می کشد تا در آن حوالی خدایش را بیابد و ذره های صدایش توی هوا باقی می ماند وقتی فروغ می خواند، وقتی یواش یواش با خودش آوازای زمزمه می کند ...