پینوشه ها می روند، جز یاد منفورشان که مرتب تکرار می شود به بدی لابد نباید چیزی بماند ... اما از این پینوشه های تمام نشدنی که ویکتور خاراها می آیند تا نشان بدهند ماندنی نیستند زخم های عمیقی می ماند ! روزهای تاریک انسان های بی گناهی که در اسارت ظلم اینان رو به زوال می گذارد ...
اشک چشمانم را پر کرده ... دل ام می سوزد ! دل ام برای تمامی انسان هائی که نتوانسته اند خودشان باشند می سوزد. تمام آنانی که فقط جرات دارند توی تاکسی با راننده های تاکسی از توانی که دارد تمام می شود حرف بزنند، آنانی که رقاصه ی بی چون و چرای این پینوشه ها می شوند تا برقصند : برقصند : به ساز ناکوک ظلم !
قلبم فشرده می شود. دست بر روی قلبم می فشارم تا ضربات بی نظمش را زیر دستانم حس کنم. حس کنم که هنوز خارای وجودم می طپد . هنوز می داند در این بازاری که انسان ها مفت مفت خرید و فروش می شوند : نفروخته امش ... دوست خوبم نویدار ترانه ی زیبائی را از زبان اسپانیائی ترجمه کرده که من آن را از وبلاگش این جا می گذارم تا هنوز صدایش را بشنوم که از پس روزهای رفته می خواند ...


                                

مانیفست Manifesto

و همواره ترانه ای تازه خواهد بود

و همواره ترانه ای تازه خواهد بود

چیز خنده داری یادم آمده است. یادم آمده 14-15 ساله که بودم تازه فهمیدم فولکلور یعنی چه ؟ خوشحال و سرمست از این ژانر جدید قلم و کاغذ به دست گرفتم و یک فولکلور اساسی درباره ی یک جفت ماهی عاشق پیشه نوشتم. فکر می کردم فولکلور را باید شبیه داستان های کودکان نوشت!!! جملاتم را با قافیه های آبکی سرهم بند داده بودم و چه کیفی می کردم که استعداد جدیدی را در خودم پیدا کرده ام. وقتی سپیده که آن روزها منتقد نوشته های من بود آن را خواند کمی توی آن قافیه ها دست برد و کلی هم آفرین آفرین چاشنی اش کرد و این طوری شد که من با یک عالمه غرور و نخوت به خودم اجازه دادم دست نوشته ام را تحویل استاد بدهم تا پوزخند بزند که : این کجایش فولکلور است ؟ بیشتر به یک داستان عشقی کودکانه برده !
برگه ها را پاره کردم و فکر کردم مرا چه به فولکلور لعنتی ؟ باز نوشتم . از همان رمان های نیمه کاره ئی که جلسه ی نقدش عصرها با سپیده برگزار می شد نوشتم. منتقد بودن مان هم دست کمی از نویسندگی مان نداشت. کافی بود دقت کنی آخرین داستانی که خوانده ایم چه بوده ؟ تمام رنگ و بوی داستانی که خوانده بودیم لابلای خطوط نوشته مان جار می زد ... یادم نمی رود داستان سپیده را که مدت ها فکرم را به خودش مشغول کرده بود. دائی دختره عاشق خواهرزاده اش می شود و فقط دائی می داند که دختره واقعاً مال خواهرش نیست ... از آن درام های هندی که حسابی توی آن سن و سال جذب مان می کرد ...

چند روز پیش خیلی اتفاقی فکرم پر کشید به آن سال ها ... به تمام لذتی که با هر زمان خالی برگه ئی پیدا می کردم تا بنویسم. خنده های هم شاگردی هایم یادم نمی رود وقتی زنگ تفریح ها با چه ذوقی داستان ام را می نوشتم که صدها نویسنده ی دیگر آن را نوشته بودند : سفر با ماشین زمان ... فقط اسامی قهرمان ها و رنگ و لعابش فرق می کرد اما آن روزها می نوشتم ... ذوق داشتم ، امید داشتم و باور داشتم خانم حاتمی راست می گوید من یک نویسنده ی تمام عیار می شوم !
این روزها باز حال و هوای آن ایام به سرم افتاده ... لذتی نیست مگر ور رفتن با طرح های نصف نیمه و حالا دیگر نمی خواهم که ژول ورن ، جک لندن و یا حتی مارک تواین شوم . حالا رویاهایم عوض شده اما کی باور می کند من همانی ام که دلش برای عصرهای جلسه نقد دونفره با طالبی های آب دار لک زده باشد ؟

چیزی نمانده تا ناهار آماده شود. زهی خیال باطل ... انگار تعطیلاتی در کار نیست. صبح مجبور شدم با عجله بروم چندتائی کار بانکی انجام بدهم. سخت ترین کارها برای من کارهائی است که به بانک ختم می شود. شبکه هائی که مدام قطع می شوند، شعبه هائی که همه شلوغند، آدم هائی که همه طلبکارند ... همین طور که توی صف بودیم تمام فکرم توی قابلمه ی روی گاز بود، توی آن لیست خریدم ... کارمندهای بانک ماست تر از آنی هستند که مقابل حرص و جوش مراجعین تکانی به خود بدهند . یک مرد گنده ی شبیه حسن کچل که پشت سر ما بود می خواست نوبت دخترک را بگیرد . نمی دانم چرا این قد از قیافه اش وحشت می کردم اما آن طور جلویش ایستادم تا دختره حرفش را بزند ...
چندکیلو گوجه خریدم ... وقتی به فروشنده ی سبیل در رفته گفتم یک پلاستیک بهتر بدهد با اطمینان گفت : پلاستیکا آمریکائیه خانوم خیالت تخت ... و در مقابل اصرارم با اکراه یک پلاستیک دیگر بهم داد. مانده بودم آمریکائی بودن یک پلاستیک را از کجایش درآورده مردک ... بدوبدو با لیلا رفتیم توی صف نانوائی. وقتی پرسیدم نان دانه ئی چند فروشنده ابروهایش را بالا داد و جوابم را جور سردی داد. انگار جای تهوع دارد دختری به سن و سال من که لابد هروز نان می خورد حتی نمی داند نان چه قدر است ؟ ... نان ها را چپاندم توی کیفم. یک عالم پودر لباسشوئی گرفتیم. رب هم خریدم ... لیلا گهگاه زیرچشمی نگاهم می کرد و می خندید ... راست می گفت دیدن من توی آن حالت خنده دار هم بود . حالتی غیر از من که غالب اوقات دارم سخنسرائی می کنم حالا با آن پلاستیک های خرید و عرق ریزان ...

خانه که رسیدم بدوبدو مرغ ها را سرخ کردم. گوجه ها را رنده کردم ، فلفل ها را چیدم کنارش ... لیلا اس ام اس زد که یادت نرود نان های توی کیفت را دربیاوری. سراسیمه نان ها را درآوردم . حالا انتظاری نیست مگر آن که غذا آماده شود تا بخوابم ...