توی اتاق کوچک نرگس ولو شدیم روی زمین. ملیحه من را بست به چراهای تصمیماتم، من ملیحه را به چگونگی زندگی اش، نرگس مثل همیشه نخودی بود وسط ما! کار کشید به روح ... به سبک زندگی... به عشق ... به زندگی مشترک ... به دین ... به کتاب ... به همه ی چیزهائی که همین طور می آمدند توی لب های ما کلمه می شدند.
لحظه ها تن تن گذشت ... مثل همه ی لحظه های خوب دیگری که می دوند می روند جائی که تو فقط فکر کرده ئی خوابشان دیده ئی! کار به جائی کشید که بساط قدیم ها شد. دیر بود و یک سی دی مثل همیشه داشت توی لحظه های آخر رایت می شد و نرگس همین طور که شلوارش را بدوبدو عوض می کرد تلاش می کرد به من ثابت کند دلیلی ندارد این طور با عقلم به دنیای بعدی فکر کنم !
تا بجنبیم رسیدیم قبرستان ... شلوغ بود. آدم ها با صورت هائی عادت کرده به مرگ، درهم و برهم به هم خوراکی تعارف می کردند. بوی مردن توی هوا پیچیده بود. ملیحه بیخ گوشم گفت : قلبم داره تن تن می زنه ... قلب من هم! توی سنگ قبرها دنبال اسم مهرنوش می گشتیم. پیدایش کردیم ... دور سنگش جمع شدیم ... مبهوت ایستاده بودم. نرگس کشیدم پائین. لابد دانست اگر رهایم کند مبهوت خواهم ماند. تا نشستم بغضم ترکید. صدای گریه ی ملیحه با فین کردن های من و نرگس توی هم می پیچید ! مهرنوش تو آن زیر بودی ؟ من که باور نمی کردم ...
چندبار بلند شدم و نشستم. خوب روی سنگ را نگاه کردم : خودش بود. چند بیتی هم شعر بود که ته اش به زود رفتی ختم می شد ! ملیحه زیرلب گفت : دعامان کن مهرنوش ...
درخت های گورستان توی باد تکان می خوردند. فکر کردم : چقدر گورستان ها شبیه هم اند ... چقدر آدم هائی که مرده اند عکس هاشان شبیه هم هست ... چرا مهرنوش عکس ندارد؟ یادم افتاد نرگس این طوری این جا را نشان کرده :قر85 ... خنده و گریه ام توی هم پیچید ...
بلند شدیم راهی شدیم. توی ماشین میان نرگس و ملیحه بودم. تنگ هم نشسته بودیم. بغض گلویم را می فشرد. مامان نرگس تلاش کرد چشم های اشکی مان را با خنده خشک کند. به تکه های قلبم فکر می کردم که هرکدامش پیش یکی از کسانی بود که از من دور بود ... به تمام آرزوهای مهرنوش که خاک شدن ...

موقع جدا شدن باز بغضم ترکید. نرگس را بوسیدم ... ملیحه را بوسیدم ... جای بوسه های مرا بوسه های دیگران بر گونه هاشان خواهد شست. دویدم توی اتوبوس ... سرم را کردم توی پرده و گریستم ! یک دل سیر ... و غروب توی جاده را با چشم های اشکی نگاه کردم . وقتی هم رسیدم روی پل ایستادم و نورهای انباشته را دیدم که چطور چشمک می زنند آدم هائی هستند که نورها بابت آن ها داد می زنند : زندگی ...
مهم نیست چند سال دیگر زندگی می کنم. مهم نیست چندبار اشتباه کرده ام ... من لذت اندوهناکی کنج سینه ام دارم : دل من برای آنان که تکه های قلب مرا دارند تنگ می شود !

مشهورترین کلبیان* دیوگنس (دیوجانس)، شاگرد آنتیستنس بود که در خُمی می زیست، و از مال دنیا ردا و عصا و کیسه نانی بیش نداشت.(بنابراین ربودن خوشبختی او کار ساده ئی نبود!) روزی کنار خم خود نشسته بود و از آفتاب لذت می برد، در این حال اسکندر بزرگ سراغش رفت. امپراتور در برابر او ایستاد و پرسید چه می تواند برای او بکند ؟ آیا چیزی می خواهد؟ دیوگنس پاسخ داد :"بلی، کنار بایست جلوی آفتاب را گرفته ئی ." بدین طریق نشان داد غنی تر و خوشبخت تر از بزرگمردی است که در برابرش ایستاده. یعنی آن چه را می خواست داشت.

* کلبیان معتقد بودند که خوشبختی حقیقی در مواهب ظاهری هم چون تجملات مادی، قدرت سیاسی، یا تندستی نیست. خوشبختی حقیقی در این است که انسان خود را از قید و بند این چیزهای اتفاقی و گذرا رها سازد. و از آن جا که خوشبختی در گرو این گونه چیزها نیست، پس می تواند در دسترس همه باشد. خوشبختی وقتی به دست آمد، دیگر هیچ وقت از دست نمی رود.

متن فوق برگرفته از کتاب "دنیای سوفی" اثر یوتسین گودر است . من قصدم صحت عقیده ی کلبیان و بررسی آن نیست. من فقط دارم فکر می کنم آن چه ما می خواهیم چیست؟ اگر آن را داریم حس خوشبختی داریم ؟ اگر نداریم آیا با بدست آوردنش خوشبخت می شویم؟

وقتی در مقابل غرغرهام آقاهه گفت تا بیست دقیقه دیگه میاد دیگه روئی برام نموند که بگم امروز نه ! فقط خواهش کردم نیم ساعته دیگه تشریف بیاره ... بدو پریدم وسط اتاق ! انبوه لباس های کف اتاق، یه عالم برگه ی روی هم، یه خروار سی دی، تا دلت بخواد خودکار، بسته های خالی چیپس و پفک، لیوان های چائی و شربت، چند تا پیچی که همیشه پام می ره روشون اما از رو نمی رم که برشون دارم، دوتا سنجاق قفلی کج و کوله ... بدوبدو کتاب ها و جزوه ها و برگه ها رو می ریختم توی کمدها و روی میزم . لباس ها رو کردم زیر تخت ... ظرف و ظروف ها رو جمع کردم ... دیگه هیچی نمونده بود اما مورچه های چاق و خوشبخت توی اتاقم که با فراغ بال داشتن چیپس ها رو می بردن رو نمی شد کاری کرد : وقتی نداشتم برای جارو کردن ... آقاهه زنگ زد. چنان آدرس افتضاحی دادم که یه ربع تموم داشت حوالی خونمون بال بال می زد. رفتم سرگردون چند تا کوچه جلوتر پیداش کردم ...
وقتی اومد داشت شرشر عرق می ریخت. مودم رو وصل کرد. داشت تنظیمات نصبش رو درست می کرد که ماوسم حسابی اعصابش رو خورد کرد. می چرخوند سمت راست : می رفت سمت چپ ... گفت : چرا این این جوریه ؟ براش توضیح دادم که کار کاره خودمه و بعد پیشنهاد دادم : خب اینتر بزنید! اینتر زدن همانا و چند مرحله جلو پریدن به طور ناگهانی همانا ... گیج و متعجب موند. ناخونمو کردم زیر اینتر و کشیدمش بالا : این همین جوره ... گیر می کنه! با اینتر کوچیکه کار کنید. یه کم سرشو خاروند و مشغول شد. هی ارور می داد ... چند وقت پیش صفحه کلیدمو که تمیز کرده بودم کلیدها رو جابه جا زده بودم . طفلکی می زد L به جاش نوشته می شد K . می زد @ می خورد $...
براش توضیح دادم که باز کار کارمنه و سوک کردن هام ... کارا داشت روبراه می شد که سیستم احتیاج به ری ست پیدا کرد. چندین بار مجبور شدم پسور بزنم تا باز بیاد بالا. با حرص گفت : بابا یه دونش هم بس بود که ...

حالا بشین تا با اون همه برنامه سیستم من بیاد بالا. شرمنده پریدم توی آشپزخونه که شربت درست کنم. این قدر هول بودم که نمی فهمیدم دارم چه کار می کنم. بدو برگشتم ... با تمام وجود لیوان رو سرکشید. بعد چند تا سرفه کرد : چقدر شیرین بود ! فهمیدم باز کباب کردم و گلوش سوخته ...
دل و روده ی بیرون ریخته ی کیسم رو که دید پرسید : اصلاً شما رشته تون چیه ؟ مفتخر جواب دادم : نرم افزار. فکر می کردم توجیه همه چی می شه اما سرتکون داد که : سخت افزاری هام این کارها رو نمی کنن والا !
دوباره مشغول شد و داشت غر می زد چقدر برنامه نصب کردم که یهو صندلی ام که این روزها بر اثر چرخش های زیادی که بهش دادم ترقی یه تکون محکمش داد. خنده ام گرفته بود ! ساکت شد اما کفری بود. یهو چشمم خورد به کش قرمزم که پیچونده بودم دور لبه ی کمد و داشت یواش یواش جمع می شد. کلی دعا خوندم نخوره تو صورتش تا برش داشتم. پاهاشو که دراز کرد زیر میز دیگه زهرم ترکید ... حدس زدم با اون سیم کشی قشنگی که با سیم های لخت برای شارژرم درست کردم الان جزغاله می شه اما این قدر روی اعصابش راه رفته بودم که این یکی رو نمی شد چیزی گفت ! چشمم به پاهاش بود و سیم شارژر ...
فهمیدم که الکی می گه قرار دارم و باید زود برم. الکی گفت نمی شه دیگه این جا تلفن استفاده کرد. بدو بدو فرار کرد. منم نشستم با اسپلیتری که برام آورده بود تلفن روی توی اتاقم راه انداختم ...

پی نوشت :
یه نتیجه ی خوب گرفتم من واسه ی امنیت خیلی زیاد به درد می خورم ! 

پی پی نوشت :
فایل از نوع پایل به طور عینی در زندگی من و روشن قابل مشاهده است ...