یک موسیقی خوب هندی گذاشته ام ... باهاش می رقصم ... تا دم پله ها با این آهنگ موقع خداحافظی با حسین رقصیدم ... انگار نه انگار که چه جانی کنده ام ...  بعد 4 روز سردرد ِ قطع نشدنی و اسهال و ضعف و حالات بیمارگونه ی دیگر حاضر شدم بروم دکتر تا بگوید ویروس است ... سوغات تهران است ... سوغات نمایشگاه کتاب تهران است که در پائین ترین سطح ممکن برگزار شده بود ... با این حال شکایتی نیست ! همین که امروز سرحالم ، دارم می رقصم ، خانه را تمیز می کنم و باد خنکی از پنجره ها خنکم می کند کافی است ...
حالا امروز را به تر تمیز کردن خانه خواهم گذراند ، به موسیقی هایی که بگذارند تن رخوت زده ام تکان بخورد کمی ...  یک دسر خوش مزه درست خواهم کرد ، یخچال را سر و سامان خواهم داد ، یک پارچ بزرگ شربت می گذارم توش ، ناخون هام را سوهان می زنم ، لاک می زنم ... به سر و وضعم می رسم ... می نویسم ...می نویسم می نویسم ...  می خوانم ... می خوانم ... می خوانم ... 

                        

خسته ام ، تازه درد رهایم کرده ... چمدان های سفرمان وسط سالن ولو هستند ، محتویاتشان دور و برشان ... باید کمی جان بگیرم تا سروسامان شان بدهم ... همان لباس ها را که بابت بردن یا نبردن تک تک شان فکر کرده بودم ، حالا بدون فکر ببرم بیندازم توی ماشین لباس شوئی تا با خاطراتم حسابی چرخ بخورند آن تو ...
سفر به هند ، سفر به یک کشور دیگر نبود ... شبیه رفتن به یک جای خیلی خیلی متفاوت از جهان ما بود ... با چند تا جمله و یک پست وبلاگی نمی توانم حق مطلب را به خودم ادا کنم ... به گمانم باید آرام آرام دست از وبلاگ نویسی بردارم ، دست از نوشتن مجازی بردارم ، بروم توی واقعیت دنیایی که صبح ها چشم به آن باز می کنم بنویسم ...
از من چیزهایی باید بیرون ریخته شود ، خیال کنم یکی از همین پلاستیک های آشغالی است که می گذاریم شهرداری ترتیب اش را بدهد ... نه مثال خوبی نبود ، آدم نباید این قدر بد با خودش تا کند ... چه می دانم ... این وقت شب ، توی این سکوت که کمی هول برانگیز است برای منی که در مدت سفر به خودم یاد دادم با هیاهوی دنیای دور و برم کنار بیایم ... توصیف کمی مشکل است ...
داشتم می گفتم باید تصمیم بگیرم ... تصمیم گرفتن برای من مثل شکنجه است ، دلم می خواهد یکی تضمینی برایم تصمیم بگیرد . و توی سرم بزند و بگوید همین است و بس ... بعد من چند وقت بعد راضی بروم دستش را ببوسم ... اما مگر می شود ؟ نه ... معلوم است که نمی شود ... خدا توی گل من یک نوع ادویه ی پشیمانی ریخته انگار... همیشه به طرز خاک بر سر طوری پشیمانم... برای چیزهایی که روزی هزار بار برایشان خدا را شکر می کنم ، گاها کلماتی در وصف پشیمانی شدیدم به زبانم می آید که تبر می شود بر ریشه هایم ...
دارائی من همین چیزهاست ... همین ها که لابلای روزمرگی یک لحظه می ایستم ، یادشان می افتم و بگی نگی لبخند می زنم ، مثل وقتی که برای اولین بار کیک پخته باشی ، چشیده باشی و دیده باشی که بعله ... چه خوب است ... ترکیب رنگ کرده باشی ، انداخته باشی به جان تابلو و گوشه ی لبت باز شده باشد ...
من بلد نیستم تصمیم بگیرم ، همه ی حرفی که می خواهم بزنم همین است با این حال آسمان و ریسمان را دارم به طرز اسفناکی که معلوم است فرجام ندارد به هم می بافم تا این را بگویم ... دلم می خواهد با یک حساب دودوتا چهارتا و با شناختی که هر آدمی از خودش دارد بگویم این یکی ... و بعد بروم پی کارم ... اما من در تمام راه های نرفته چنان جا می مانم که راه رفته به میمنت ِ اندوه پشیمانی ام با خار حسرت فرش می شود ...
با این حال ... عزم آن دارم که این فرسوده راه را تمام کنم ... بیفتم به جان زندگی ام ... یعنی می شود ؟

با صورت خیس نشسته ام فکر می کنم کارهایم را چه طور جمع کنم ؟ یکی هم دارد بی وقفه توی ذهنم می گوید : "به درک" ... این را خودم ساخته ام ... خودم تنظیمش کرده ام با هر فکری که به مغزم می آید هی این را تکرار کند ... دلیلش هم این است که دلم زیادی شکسته ، زیادی حرص خورده ام ، زیادی فکر کرده ام و همه ی این ها برای هیچ و پوچ ...
سال گذشته من روزهای سختی را گذراندم ، یکی از دیگری زهرمارتر ، میان مرگ و بیماری و افسردگی که در میانش غوطه می خوردم زندگی می کردم ، دهان آدم ها بوی مرگ می داد ، بیماری افتاده بود به جان آدم ها ، نکبت از سر و روی زندگیم می بارید ، من شب ها بیش از همیشه دل تنگ پدرم می شدم و گاهی 4 ساعت متوالی می توانستم صدای هق هق بی جانم را بشنوم ...
من از روزهای سختی جان به در بردم ، من از زیر آوار زلزله ای که از من و زندگی ام چیز دیگری ساخت خودم را بیرون کشیدم ... جا گذاشتم ... بی خیالی خاص خودم را آن زیر جا گذاشتم ، روزهای اول زندگی مشترکم را جا گذاشتم ، زیادی صبور بودنم را جا گذاشتم ...
یک تن زخمی ، یک روح ِ سخت آزرده از آن بیرون کشیدم ... انگار که گلدانی یک عالم گل ریز سفید داده باشد و بعد بماند زیر آوار ... بیرونش که بکشی شاید شاید ازش فقط چند تا از آن ریزهای سفید مانده باشد و یک غنچه که اگر خوب نور بخورد، مراقبت شود ... بماند ... وگرنه چند تا برگ پلاسیده است ...
من همانم ... خیلی وقت ها از این که مثل گذشته نمی توانم باشم یک دفعه می زنم زیر گریه ... احساس ناتوانی می کنم ... دیروز وقتی با دو تا هم کلاسی هایم داشتم حرف می زدم دیدم زن محتاطی چشم دوخته به آن دو تای دیگر و محتاطانه دهانش را بسته و هیچ نمی گوید ... که گمان می کند از گفتن چه سود ؟ چه سود ؟
نه این یکی را من نساخته ام که یکی هی پس ذهنم بگوید : چه سود ؟
این یکی افتاده به جان زندگی ام ... با این حال من آقای "به درک " را برایش جایگزین کرده ام ... به درک گاهی نتیجه می دهد ، می شوم همان بی خیالی که بودم ... می شوم یک آدمی که مشت می خورد توی دهنش ، دندانش می افتد و او به درک به درک گویان خم می شود دندانش را برمی دارد و توی دستش نگه می دارد و به دندان های دیگرش و این که این فقط یکی از دندان های دیگرش است فکر می کند ...
این "به درک " را ساخته ام که لغت "دوست" را ... که به واسطه ی آن به عمق دیگری می روی و دیگری اعماق تو را می بیند را ... برایم ماهیتی دیگرگون ببخشد ... از بس که به پست نفهم جماعت خوردم ، از بس که روزهای تنهایی ام یکی پیدا نشد دستم را بگیرد ... این "به درک" را ساخته ام تا وقتی اضطراب مردن آدم ها بهم حمله می کند و به این فکر می کنم که بعد از رفتن آن ها چه خاکی باید بر سرم بریزم ؟ بگویم " به درک " ...  دیوانه می شوم در انتها شاید ...
این "به درک" را گوشه ی ذهنم گذاشته ام تا پارس کند ، تا پاچه ی دلم را بگیرد که هوایی نباشم ، که دنبال چیزهایی نباشم که این دنیا خیال ندارد به من بدهد و بدانم این جا یک کره ی خاکی است ، هوایش به اندوه آلوده است و من آدم کوچکی بیش نیستم و بس ...

روزهای آخر سال ، روزهای اسفندی ام دارد به یک چشم بر هم گذاشتن شب می شود : می گذرد ... دلم می خواهد چند روز دیگر که امتحانم را دادم ، یک روز تا ساعت 11 بخوابم ، بعد کلش کلش بیدار شوم دنت شکلاتی بخورم ، یک چائی نبات داغ بگیرم دستم و کنار پنجره بایستم و به درخت های روبروم نگاه کنم ...
آهنگ "تازه" ی مهستی را بگذارم هی تکرار شود و آرام آرام آبگوشت بار بگذارم ، بگذارم حسابی جا بیفتد ... نخودها و لوبیاهاش را شب قبل گذاشته باشم خیس خورده باشد و بعد همه ی موادش توی آن قابلمه سنگی قدیمی قل بخورند و جا بیفند ... سر حوصله یک دسته ی تازه ریحان پاک کنم ، حسین نان سنگک تازه با گل خریده باشد ...
سفره بیندازم کنار پنجره تا آفتاب بتابد به سفره مان ... بعد بنشینیم پای آبگوشت هوسی و نان ترید کنیم توی آب گوشت چرب و بعد هم یک چائی هل دار بخوریم و لم بدهیم روی مبل ... چیزکی بخوانیم ... یک رمان ِ هیچ وقت نخوانده ، یا نصفه کاره از قبل ... 

بعد هم گیج گیج برویم چرت عصرگاهی بزنم ! وقتی هم بیدار شدیم شال و کلاه کنیم ... قدم بزنیم ، حرف بزنیم ، شاید برویم سینما ، شاید یک کافه ی دنج پیدا کردیم ، شاید رفتیم یک دوست قدیمی را ببینیم ...
برگردیم خانه ... بوی گل خانه را برداشته باشد ، یک فیلم خوب ببینیم ... برویم توی بالکن و زل بزنیم به شب ... تا دیر وقت ... و نفهمم کی رفتیم توی تختخواب و کی خوابم برد.

پی نوشت :
می دانم ، شکموی شکموی خیال پردازی هستم